دستم را « تو » بگیر

سلام ...
کسی نمی دونه این ترانه ی فرامرز اصلانی رو کی سروده ؟
دستم بگیر دستم را تو بگیر
                         التماس دستم را بپذیر
                                    درمانی باش پیش از آن که بمیرم
آوازی باش پرواز اگر نه ای 
                        هم دردی باش همراز اگر نه ای 
                                         آغازی باش تا پایان نپذیرم
گلدانی باش گلزار اگر نه ای 
                        دلبندی باش دلدار اگر نه ای 
                                        سبزینه باش با فصل بد و پیرم
از بوی تو چون پیراهن تو 
                         آغشته شد جانم با تن تو 
                                            آغوشی باش تا بوی تو بگیرم
لبخندی باش در روز و شب من 
                          در هم شکست از گریه لب من 
                                          بارانی باش بر این تشنه کویرم
آهنگی باش در این خانه بپیچ 
                        پژواکی باش از بگذشته که هیچ 
                                          آهنگی نیست در نایی که اسیرم

خیلی خوبه . خیلی دوسش دارم ...

پی نوشت : نگرانی برای اعلام نتایج امتحان زبان ایتالیایی + ریختن سقف مغازه + کرم ریختن بعضی ها + حال و هوای این روزهایم که بی تاب روزهای سالی گذشته ام + قاتی کردن سیستم زاغارت کامپیوترم و چیزهای کوچیک دیگه ...
راستش گاهی همین چیزای کوچیک می تونن پدر آدمو در بیارن . البته من که هنوز پدرم سر جاشه ... ولی ممکنه کم کم بخواد درآورده بشه !

   + غزل کریمی - ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٧

راز برملا !

سلام ...
هی ! تویی که دلت خواسته بود اینجا رو به روز کنی ! خیلی دلم می خواد بدونم پسورد منو از کجا آورده بودی ؟!
.........................................

   + غزل کریمی - ۱:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٥

 

دلم خواست اینجا رو به روز کنم.

   + غزل کریمی - ٢:٤۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٤

بعد از روزها

سلام ...
خودم را می بینم که سی سال دیگر نشسته ام و دارم به سی سال پیش - دختری بیست و شش ساله - می اندیشم ؛ که چه قدر شیطان بود و از دیوار راست بالا می رفت و می افتاد و بلند می شد و می افتاد و توی این افتادن ها آن قدر شکسته بود که شده بود یک شکل دیگری که چند سال پیشش برایش گنگ می زد .
خود پنحاه و شش ساله ام را می بینم که شده یک تکه روح سرگردان - مثل تمام پنجاه و شش ساله ها - که می اندیشد پس اگر آن موقع این قدر شیطان و بی قرار بوده و آن قدر با هم سالانش فاصله داشته ، حالا چرا این قدر شده شبیه همه ی هم سالانش ؟
...
خودم را می بینم . خود حالایم را که در رفت و آمدهای بی تردیدش ، هر لحظه چیزهای تازه می بیند و هر لحظه از درون بزرگ تر می شود و از بیرون کوچک تر . خودم را که هر لحظه از بیست و شش سالگی بیشتر فاصله می گیرم و به بیست و دو سالگی ... هجده سالگی ... چهارده سالگی ... صفر سالگی نزدیک تر می شوم ...
چه می شود که یک دفعه می بینیم توی پنجاه و شش سالگی مان شبیه همه ی پنجاه و شش ساله ها هستیم ؛ نه کوچک تر ، نه بزرگ تر ؟!

خارج از متن :
به خودم : oh signorina ! venerdi hai l'esame ! studiare perfavore !!

به عکاس باشی : سفر آدم را عوض می کند . می کند یک جور تازه ای که فکر کنم خیلی هم حال و هوایش به آدم می چسبد ! برمی گردی ؛ و بعد می بینی که آن عکاس باشی ای که بوده ای دیگر نیستی . دیگر نمی گویی « خودم را خوب می شناسم » یا اگر هم بگویی تردید صدایت را می شکند ! برمی گردی ؛ و آن وقت می بینی که من هم آدم دیگری ام . حتا همه ی آن های دیگر هم آدم های دیگری اند . آدم های دیگری که اصلن تا به حال ندیدی شان و نمی شناسی شان و شاید تا آخر هم دیگر نشناسی شان ... چیزی برای فراموش کردن وجود ندارد وقتی برگردی ... سفر با آدم این کارها را می کند ! سفر از آن چیزهاست که مزه می دهد ...
به شکوفه ها ، به باران ، برسان سلام ما را !

پی نوشت : حتا اگر تمام دوستی ما در این خلاصه شود که من آلبوم راز نوی علیزاده را ازت بگیرم و تمام امروز را گوش دهم و زنده شوم از نوای جادویی ش ، حتا اگر تنها همین یک چشمه از تو برایم به یادگار بماند ، من تا سال ها ، شاید تا آخر عمر ، خودم را دوست تو می دانم و تو را دوست خودم . چرا که دوستی به همین چیزهای کوچک بند است ...

   + غزل کریمی - ۸:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٠

اطلاع رسانی !

سلام ...

من قشمم ...
اینجا هوا عالی ...
من : عالی ؛ خسته !
وختی برگشتم شاید یه آپ دیت واقعی کنم . اونم قول نمی دم ها !!

به قول رفقای ایتالیایی :  ci vediamo a tehran

   + غزل کریمی - ۸:٥٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٩/۱٤