اتفاق !

سلام ...
يکم :
        اگر نگاهش نکنی ...
        اگر شعرش نکنی
        گنجشکی که لانه کرده در گلوی من
        حتما خفه می شود !
                                                   از يک وبلاگ
دوم : دنبال يک چيز به درد بخور در لا به لای کتاب هايم می گردم که بنويسمش اين جا ! خودم هم نمی دانم دنبال چی ! فقط اين که در آن لحظه وسوسه شوم که اين جا بنويسمش ! نمی دانم برای چی ! انگار خودم اصلا دوست ندارم دنبال چيزی بگردم ؛ فقط يک تکليف خودساخته مجبورم می کند ... به خودم می آيم : بابا الان تو مود هيچ نوشته ی هنرمندانه ی منسجمی نيستم ! می خواهم اراجيف بنويسم ؛ جرم که نيست ؟! ... بی خيال می شوم !
سوم : ديروز يک اعتراف کوچولو توی دفترم نوشتم ؛ بامزه بود ! اين جا هم می نويسمش :
« فکر کنم اين اولين بار است که يک نفر را به خاطر خودش دوست دارم ؛ نه به خاطر خودم ! ... احساس خوبی است ! »
چهارم : به قول قيصر امين پور عزيز : « حتی اگر نباشی ٬ می آفرينمت ! » ... پس باش ! تا بی خود به من اين همه زحمت ندهی ناررررررنجی جانم !
پنجم : يک سال پيش ٬ يک جايی نوشتم :
          اتفاق
          یعنی :
          بزرگ شدن
          و افتادن
          در استکان چای غلیظ چشمان تو !
ششم : در همان راستا ٬ در ادامه ی آن شعرک آمده بود که :
        اتفاق
        یعنی :
        آقا به من رای می دهید ؟!
        من نماینده ی سوم شخص تا همیشه مفرد دست هایت خواهم شد !
هفتم : خدايااااااااااا ! چقدر دلم برای چشم هاش تنگ شده ! ... و صداش ٬ که ... !
هشتم : اين يکی را يادم رفت بگويم که : اين روزها حس ششمم وحشتناک قوی شده ! خدا به خير بگذراند !

   + غزل کریمی - ٩:٠۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٧/٢٩