سلام ...
یکم : حالم بد است ! سرفه و تب مانده در تنم
        بغضی نهفته از سر شب مانده در تنم !
                                                            مهدی فرجی
دوم : اين روزها زياد هوايی ات می شوم ؛ هر روز ، هر لحظه ! برايم شده ای مثل نفسی که فرو می رود و بر نمی آيد ! برايم شده ای هوای سنگين ابری که نه آفتاب دارد و نه باران ! می بلعمت ... حالا بله ! يادت را می بلعم ! اما چيزی ته دلم را نمی گيرد ! ...
سوم : داري اذيتم می کني ... آهااااااااای خاله خرسه ! اين سنگ که برای زدن برداشته ای ، خيلی بزرگ است !
چهارم : در راستای منافع ايران اسلامی ، من نيز به نوبه ی خود تعليق را تحريم می کنم !
پنجم : توی اخبار ، جناب داريوش ارجمند در پشت صحنه ی سريال « چهل سرباز » در توجيه اين که نقش هايی که در برهه های مختلف برمی دارند ، با هم همسو هستند ، فرمودند : مالک اشتر به رستم الاعراب ! معروف بود ! ... من داشتم فکر می کردم که در زمان مالک اشتر ، فردوسی چند سالش بود ؟!
ششم : دلم سفر می خواهد ... برای منظم کردن وجودم ! ... شايد راجع به اين نياز به سفر ، شب های ديگر بيشتر نوشتم ...
هفتم : با من چه کرده ای که امانم نمانده است ؟
           چيزی به آخرين ضربانم نمانده است ؟
                                                                      ؟؟!

   + غزل کریمی - ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٩/۸