زمستون خدا سرده ؛ دمش گرم !

سلام ...
يکم : يک عمر می توان سخن از « چشم » يار گفت
        در بند اين مباش که مضمون نمانده است !
                                     ويرايش شده توسط خودم !

دوم : می تکانی ام ؛ پاشيده می شوم روی آسفالت کدر خيابان هايی که شده اند همراز لحظه های ناشکيبايی که با هم داشتيم .
می تکانی ام ؛ تاب می خورم توی هوايی که خيلی وقت است بين نگاه من و نبودن تو ، راکد مانده .
می تکانی ام ؛ تاب نمی آورم بی تو بودن و نبودن را ! راه می افتم توی همه ی خيابان های منتهی به « چهارراه بودن ها »!

سوم : زمستون خدا سرده ؛ دمش گرم !
          زمينو مثل يخ کرده ؛ دمش گرم !
          تو آيين خدا لوطی گری نيست ؛
          خدا نامرد نامرده ؛ دمش گرم !

چهارم : زمستان که آغاز می شود ، ياد برف های خيابان ونک می افتم و خيس شدن پاچه های شلوارم تا زانو . و سه جفت جوراب روی هم پوشيدن و هی عطسه کردن ...
و هی عطسه کردن و صبر نکردن و راه افتادن توی خيابان های ممتد بی تکرار برف گير ...
ياد خودم می افتم ؛ دلم ، که از سرما توی نبودن خودش مچاله شده ! ياد دلم می افتم ، که هماهنگی غريبی دارد با اين فصل که چندان هم ازش خوشم نمی آيد !

پنجم : اگر نبودی ، اگر جاری نبودی ، نمی توانستم دوام بياورم در اين ترديد نديدن هايت !
اگر نبودی ، اگر گه گاه نمی ديدمت ، تاب نمی آوردم اين بی شعوری را که در شعرهایم غوطه ور است !
اگر نبودی ، اگر چشم هايت نبود ...

ششم : فرياد می زنمت ؛
            توی گلويم پرنده می شوی
            می روی !
            و سهم من از تو ،
            همين آواز است !
                                                    از « خودم » !

   + غزل کریمی - ٤:۳٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/۱٠/۱