توقعم کم است !

سلام ...
يکم : فکر من را نکن عزيز دلم ؛ خوب من ! حال شاعرت خوب است
        با همين يک دروغ مصلحتی ، تو گمان کن هنوز خم نشدم !
                                                                        رضا سيرجانی

دوم : خدايا ! روح و جسم ناررررررنجی خوبم را از هر چه شر است ، حفظ کن ! ( نگرانشم ! )

سوم : و هم چنان ادامه می دهم ؛ با خودم عهد می کنم که بايد مثلا تا نيم ساعت ديگر از اين خلسه بيرون بيايم و می آيم ! ... شايد می خواهم تا خلسه ی بعدی به خودم استراحت بدهم !

چهارم : ديدارت ، برايم مثل کدئين است ! تا همين الان شايد اصلا جراتش را نداشتم که به روی خودم هم بياورم آن يک شنبه ، چه بر من آوردی ! واقعا احتياج داشتم به در بر گرفته شدن در آن تشعشات بی بديل که از حضور تو سيلان داشت !
با من بمان ! حتی اگر فضای ميان ما آن قدر وسيع باشد که تمام دنيا را در خود ببلعد ! با من بمان ! بگذار ، حضورت برايم مثل يک خواب آور ملايم باشد که زندگی را بر من آسان می کند !

پنجم : گفته بودمت که توقعم کم است ! اين تويی که هم چنان از من غولی ساخته ای که انگار می خواهد تمام محدوده ی شخصی تو را در چنگ خودش بگيرد !

ششم : چيزی ز ماه بودن تو کم نمی شود
            گيرم که برکه ای ، نفسی عاشقت شده است!
                                                                      فاضل نظری

هفتم : صبور باش ! صبور ... ( اين ها را فرض کن محمد توی قرآنش برای اين روزهای من و تو آورده ! ) ... صبور باشيم ...

   + غزل کریمی - ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۳/۱٠/۸